ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΕΣΗΣ


tl_files/fM_k0007/images/down arrow2.png

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tl_files/fM_k0007/images/Flag_of_the_United_Kingdom.svg.png     tl_files/fM_k0007/images/Facebook-logo.png  tl_files/fM_k0007/images/YouTube-Logo2.png

Γιώργος Μάνεσης (1931-2015)  

 

 Ο Έλληνας πιανίστας και μουσικοπαιδαγωγός Γιώργος Μάνεσης γεννήθηκε στις 26 Μαϊου 1931 στον Πειραιά. Σπούδασε πιάνο αρχικά (έως το 1951) με τη µητέρα του Ιωάννα Γιάπαπα-Μάνεση, επίσης πιανίστα και µαθήτρια του Εmil von Sauer (µαθητή του Liszt) καθώς ­και µε τον ΑΙ. Tournaissen, µαθητή του Busoni. Από το 1951 έως το 1959 σπούδασε στη Ανώτατη Κρατική Σχολή Μουσικής του Μονάχου ως υπότροφος του γερµανικού Υπουργείου Παιδείας µε τους Walter Dorfmueller, Erick Then-Bergh, Oskar Koebel και Maria Hindemith. Το 1956 πήρε το δίπλωμα πιάνου και το 1959 το αντίστοιχο δίπλωμα διδασκαλίας, και στις δυο περιπτώσεις µε τον ανώτατο βαθµό της χρονιάς. Τα τελευταία χρόνια των σπουδών του στο Μόναχο, πραγματοποιεί παράλληλες σπουδές στη Νυρεμβέργη (1954 -1957) µε την πιανίστα Olga Karabai, μαθήτρια στη Μόσχα του Heinrich Neuhaus.

Το 1959 γνωρίζει τη γερμανίδα βιολονίστα και μουσικοπαιδαγωγό του βιολιού αλλά και του πιάνου Alice Pashkus, η οποία υπήρξε καλλιτεχνική σύμβουλος σπουδαίων ερμηνευτών όπως του βιολονίστα Yehudi Menuhin, του αρχιμουσικού και βιολονίστα Charles Munch κ.α. Μαθητές της στο βιολί υπήρξαν οι Ivry Gitlis, Ossy Renardy, Anna Bonomeli, Ivry Gitlis, Ossy Renardy, Michele Auclair, Thomas Christian, Anna Bonomelli, Gilopez Kabayao, Franco Gulli, οι Έλληνες Κώστας Κτεναβέας και Χρήστος Κωνσταντάκος, αλλά και πιανίστες όπως οι Gladys Stein, Gamby Buckner και οι Έλληνες Γιώργος Χατζηνίκος, Ρίτα Βούρτση, και Νέλλη Σεμιτέκολο.

Από το 1959 έως το 1962, ο Μάνεσης πραγματοποιεί μεταπτυχιακές σπουδές δίπλα στην Pashkus κυρίως στη Βιέννη και για μικρό διάστημα στη Νέα Υόρκη, ενώ στο από το 1962 και μέχρι το 1972 την έχει ως  καλλιτεχνική του σύµβουλο στην σολιστική του πλέον σταδιοδροµία. Εμφανίστηκε σε σημαντικές αίθουσες όπως Salle Gaveau (Παρίσι), Brahmsaal (Βιέννη), Κεντρικόν (Αθήνα), Chateau d’ Artigny (βόρεια Γαλλία), Salle de la Douane (Γαλλία), στο Schaufhaussen τη Λωζάννη και το Vevey της Ελβετίας, στο Μόντε Κάρλο κ.α. Ορισμένες από τις κριτικές:

 

Στρασβούργο: Μεγάλη επιτυχία το ρεσιτάλ του Γ. Μάνεση... αν και τύπος μεσογειακός, ξέρει να χαλιναγωγεί το μουσικό του πάθος και να το παρουσιάζει με μια εσωτερική γαλήνη όλως

διόλου βορειοευρωπαϊκού τύπου, και πάντοτε με σοβαρότητα και απόλυτη πίστη στους συνθέτες που ερμήνευε...

Βιέννη: ο κ. Μάνεσης πέτυχε να επιβληθεί και να εκτιμηθεί απόλυτα... Βασιζόμενος σε μια υγιή μουσικότητα και ώριμη τεχνική, έχτισε με μεγαλειώδη τρόπο την Op. 110 του Beethoνen μ ' ένα αρρενωπό τραγούδι πόνου και μια ανάγλυφη πλατειά φούγκα.

Μόντε Κάρλο: Μεγάλη επιτυχία του Γ. Μάνεση ... Κατέχει όλα εκείνα τα προσόντα που

χαρακτηρίζουν ένα ολοκληρωμένο ταλέντο: πολύ μεγάλη ευαισθησία, βαθειά μουσικότητα και αξιόλογη τεχνική.

Παρίσι: Μεγάλο ταλέντο με μια εκπληκτική αυτοκυριαρχία και μουσικότητα σπάνιου βάθους.

Αθήνα: είναι ο ποιητής του πιάνου. Δημιουργεί ατμόσφαιρα, ενώ φωτίζει και τις ελάχιστες λεπτομέρειες της μελωδίας του και τις παρουσιάζει ανάγλυφα ... Τι ασυνήθιστη αυτοκυριαρχία ... δεν ξεχνάει ούτε μια στιγμή να κάνει μουσική ...

Veνey: Το βάθος του παιξίματος, η μεγάλη αυτοκυριαρχία και τεχνική και η ικανότητα να δημιουργεί ατμόσφαιρα και να την υποβάλλει με μεγάλη δύναμη στον ακροατή του , τον κατατάσσουν στους καλλιτέχνες πρώτου μεγέθους, σαν πολύ μεγάλο πιανίστα ...

Νέα Υόρκη: ωραίος ήχος ... σοβαρή και ειλικρινής ερμηνεία με στιγμές άπειρου κάλλους.

 

Το 1965 ο Μάνεσης γνωρίζει μια μεγάλη φυσιογνωμία τον φιλόσοφο Omraam Mikhael Aivanhov, δίπλα στον οποίο ερευνά για τα επόμενα 21 χρόνια τη σχέση της μουσικής με τη φιλοσοφία και τη μεταφύσικη, καθώς και τη σχέση της ποιότητας ζωής με τη μουσική εκτέλεση.

Το 1971 ο Μάνεσης ίδρυσε στη Λωζάννη της Ελβετίας το καλλιτεχνικό κέντρο Αρµονία (1971-1977), που αποτέλεσε πόλο έλξης πολλών γνωστών καλλιτεχνών από την Ευρώπη, την Ασία και την Αµερική και συγκέντρωνε µία τεράστια συναυλιακή και σεµιναριακή δραστηριότητα, µε ευµενέστατες μάλιστα κριτικές από τον ελβετικό τύπο.

Το 1977 ο Μάνεσης επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου για κάποια χρόνια συνέχισε τις ζωντανές εμφανίσεις σε αίθουσες όπως το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου, η αίθουσα του Φιλολογικού Συνδέσμου «Παρνασσός» κ.α. Παράλληλα συνέχισε να την παιδαγωγική του δραστηριότητα, διδάσκοντας πλέον συστηματικά σε διάφορα ωδεία της Αθήνας και του Πειραιά.

Τον Απρίλιο του 1998 ο Μάνεσης προσεκλήθη από το Υπουργείο Πολιτισμού της Ρωσίας στη Μόσχα ως επίτιµο µέλος στο 20ο Διεθνές Συνέδριο Καθηγητών Πιάνου καθώς και για να παρακολουθήσει και να δώσει σεμινάριο στο Φεστιβάλ Neuhaus.

Την άνοιξη του 1999 ο Μάνεσης προτάθηκε από το ΑΒΙ (AMERICAN BIOGRAPHICAL INSTITUTE ­InternationaI Board of Research) για τον διεθνή προνοµιούχο τίτλο ΜΑΝ OF ΤΗE YEAR 1999 που οφείλεται στα πολλαπλά επιτεύγµατα και συνεισφορές του στην κοινωνία.

Το φθινόπωρο του 1999 βραβεύεται µε ειδική τελετή στην αίθουσα του Πολεµικού Μουσείου από την παγκόσµια oργάνωση LΙONS για τα πολλαπλά επιτεύγµατα και τη μεγάλη κοινωνική του προσφορά.

Την άνοιξη του 2000, κατόπιν πρόσκλησης, πραγματοποίησε σεμινάριο στο Πανεπιστήµιο Indianapolis των Η.ΠΑ.

Ως μουσικοπαιδαγωγός διετέλεσε καθηγητής πιάνου στο Institut de Ribaupierre της Λωζάνης (1973-1977), βοηθός και αντικαταστάτης της Alice Pashkus σε Bιέννη, Ν. Υόρκη και Αθήνα (1960-1972), στην προετοιµασία νέων ταλαντούχων καλλιτεχνών του πιάνου για τη σολιστική τους σταδιοδροµία. διευθυντής και διδάσκων στη Σχολή Πιάνου του Πανεπιστηµίου Indianapolis (έδρα Αθήνας) από τον Φεβρουάριο του 1998, καθηγητής πιάνου στο Ωδείο Πειραιά από το 1977 µε µία µεγάλη τάξη Ανωτέρας Σχολής, διευθυντής και καθηγητής πιάνου στο Δημοτικό Ωδείο Λαμίας (1987-2002), καθώς και καθηγητής πιάνου στο Σύγχρονο Ωδείο Αθήνας από το 2000.

             Από το 1972 μέχρι και τον θάνατό του ο Μάνεσης υπήρξε μουσικός σύµβουλος νέων καλλιτεχνών (µαθητών του και μη), πολλοί εκ των οποίων διαπρέπουν ως σολίστ ή παιδαγωγοί εντός και εκτός Ελλάδας µε µεταπτυχιακές σπουδές και υποτροφίες σε µεγάλα πανεπιστήµια των Η.ΠΑ και της Ευρώπης. Μεταξύ αυτών οι: Madeleine de Ribaupierre, James Juan, Γρηγόρης Ζαµπάρας, Μαριλίνα Τζελέπη, Daisy Knutti, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Λουκία Σπανάκη, Γιάννης Γρηγοράκης, Σοφία Κόκκορη, Βασίλης Θεοφιλίδης, Βούλα Αµιραδάκη κ.ά.

Ο Γιώργος Μάνεσης ήδη από το 1965 µε ένα κύκλο επιστηµόνων, ειδικών και µαθητών του πραγματοποίησε έρευνα σε τομείς όπως η κινησιολογία και η σχέση της με την τεχνική του πιάνου και τη φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, καθώς και την επίδραση της ποιότητας ζωής του καλλιτέχνη στον ήχο και την ερμηνεία (Τα πολύτιμα συμπεράσματα αυτής της πολύχρονης έρευνας θα αποτελέσουν θέμα σχετικού βιβλίου) µε πολύ ενδιαφέροντα συµπεράσµατα χάρη στα οποία ο νέος καλλιτέχνης µπορεί να δημιουργήσει µεγαλύτερο ρεπερτόριο, να επικοινωνεί καλύτερα µε το κοινό και να παίζει πιο ελεύθερα.

Το 1990 ο Μάνεσης ίδρυσε κατά τα πρότυπα του κέντρου Αρμονία, το Διεθνές Φεστιβάλ Πορτοχελίου με σκοπό αφενός την ανάδειξη νέων ταλέντων και αφετέρου τη βιωματική εφαρμογή πάνω στη σχέση τρόπου ζωής και καλλιτεχνικού αποτελέσματος, καθώς οι συμμετέχοντες έχουν την ευκαιρία για κάποιες μέρες να ζήσουν μαζί και να κάνουν μουσική μαζί, μέσα σε μια αρμονική και ζωντανή ατμόσφαιρα και ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον. Το φεστιβάλ διοργάνωνε αρχικά το κοινωφελές πολιτιστικό σωματείο «Η Τέχνη της ζωής» και από το 2009 μέχρι σήμερα το μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό σωματείο ΟΜΕΔΙΠΟ, τα οποία ίδρυσε ο Γ. Μάνεσης. Σήμερα το φεστιβάλ συνεργάζεται µε φορείς παγκοσµίου κύρους όπως η Μουσική Ακαδηµία της Σόφιας, το Πανεπιστήµιο Indianapolis των Ηνωµένων Πολιτειών, το Υπουργείο Πολιτισµού της Δηµοκρατίας της Ρωσίας, γνωστές ανώτατες κρατικές σχολές της Γερµανίας κ.α. Στα πλαίσια του φεστιβάλ πραγματοποιούνται κάθε χρόνο, μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου, δεκάδες συναυλίες, εκθέσεις, σεμινάρια, διαλέξεις, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις κ.α.